نام: «اینترنت، مرز ناپیدای قدرت»
کاربران باشد، به عنوان ابزاری برای مدیریت و نظارت بر فضای مجازی تعبیر میشود. این در حالی است که از نگاه بخش بزرگی از جامعه، اینترنت فضایی برای دسترسی آزاد به اطلاعات، ارتباط با جهان و حتی فرصتی برای رشد اقتصادی است. تضاد میان این دو نگاه، یکی از مهمترین چالشهای امروز ایران در حوزه دیجیتال محسوب میشود. از منظر سیاسی، کنترل اینترنت را میتوان تلاشی برای حفظ ثبات و مدیریت افکار عمومی دانست. دولتها به طور طبیعی تمایل دارند جریان اطلاعات را در جهت منافع خود تنظیم کنند، اما در ایران این موضوع به دلیل شرایط خاص سیاسی و اجتماعی، شدت بیشتری یافته است. تجربههای گذشته نشان داده که در مواقع بحران، اینترنت به سرعت به یک ابزار استراتژیک تبدیل میشود؛ ابزاری که هم میتواند به سازماندهی اعتراضات کمک کند و هم میتواند روایتهای رسمی را به چالش بکشد. به همین دلیل، محدودسازی آن در چنین شرایطی به یک واکنش قابل پیشبینی تبدیل شده است. اما این رویکرد، هزینههای قابل توجهی نیز به همراه دارد. محدودیتهای اینترنتی نه تنها باعث نارضایتی عمومی میشود، بلکه تأثیر مستقیمی بر اقتصاد دیجیتال، کسبوکارهای آنلاین و حتی اعتبار بینالمللی کشور دارد. بسیاری از جوانان و کارآفرینان ایرانی که میتوانستند در بستر اینترنت به موفقیتهای جهانی دست پیدا کنند، با موانعی روبهرو هستند که رقابت را برایشان دشوار میکند. در نتیجه، اینترنت که میتوانست به عنوان یک موتور محرک توسعه عمل کند، در بسیاری از موارد به یک فضای محدود و پرهزینه تبدیل شده است. در نهایت، مسئله اینترنت در ایران را نمیتوان صرفاً یک موضوع فنی دانست؛ این مسئله بازتابی از نوع نگاه حاکمیت به جامعه، آزادی و ارتباط با جهان است. تا زمانی که این نگاه تغییر نکند، بعید است وضعیت اینترنت به شکل پایدار بهبود یابد. آینده اینترنت در ایران، بیش از آنکه به پیشرفت فناوری وابسته باشد، به تصمیمات سیاسی و میزان پذیرش واقعیتهای دنیای مدرن بستگی دارد؛ واقعیتی که در آن، جریان آزاد اطلاعات نه یک تهدید، بلکه بخشی جداییناپذیر از توسعه و پیشرفت محسوب میشود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر