گفتگو با دختر رضا خندان، یکی از زندانیان سیاسی محبوس در زندان اوین/ دینا قالیباف

 

گفتگو با دختر رضا خندان، یکی از زندانیان سیاسی محبوس در زندان اوین/ دینا قالیباف

ماهنامه خط صلح – با تشدید تنش‌های نظامی و گسترش درگیری‌ها میان ایران، اسرائیل و ایالات متحده، وضعیت زندان‌ها و به‌ویژه زندانیان سیاسی، بیش از پیش در هاله‌ای از ابهام قرار گرفته است. در شرایطی که توجه افکار عمومی و رسانه‌ها عمدتاً بر تحولات میدانی و پیامدهای ژئوپلیتیکی جنگ متمرکز شده، وضعیت زندانیان و خانواده‌های آن‌ها به حاشیه رانده شده است. این در حالی است که تجربه‌های پیشین نشان داده در شرایط بحران، گروه‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده –از جمله زندانیان— بیش از دیگران در معرض آسیب قرار می‌گیرند. روایت پیش‌رو، بر اساس گفتگو با «مهراوه خندان»، دختر رضا خندان، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، تصویری از این وضعیت در روزهای اخیر ارائه می‌دهد؛ تصویری از اضطراب، بی‌خبری و نوعی فرسایش تدریجی که هم زندانیان و هم خانواده‌هایشان را دربرگرفته است.

نام«دردهایی که کسی نمی‌شنود

 نام«دردهایی که کسی نمی‌شنود

در این روزهای ایران، آدم‌ها بیشتر از آنکه زندگی کنند، در حال تحمل کردن‌اند. خیابان‌ها شلوغ‌اند، خانه‌ها پر از آدم است، صداها همه‌جا شنیده می‌شود، اما پشت تمام این هیاهو، دردهایی وجود دارد که کسی واقعاً آن‌ها را نمی‌شنود. دردهایی که آن‌قدر تکرار شده‌اند که کم‌کم عادی به نظر می‌رسند؛ خستگی‌هایی که پشت لبخند پنهان می‌شوند، نگرانی‌هایی که شب‌ها اجازه خواب نمی‌دهند و بغض‌هایی که سال‌ها در گلوی مردم مانده‌اند بی‌آنکه فرصتی برای فریاد پیدا کنند. جامعه‌ای که مدت طولانی زیر فشار بماند، یاد می‌گیرد دردهایش را مخفی کند؛ نه چون درد ندارد، بلکه چون احساس می‌کند شنیده نخواهد شد. در ایران امروز، خیلی‌ها دیگر حتی درباره رنج‌هایشان حرف نمی‌زنند. کارگری که ماه‌ها حقوق نگرفته، مادری که نگران آینده فرزندش است، جوانی که هر روز بیشتر از رؤیاهایش فاصله می‌گیرد، زنی که زیر فشار محدودیت و ترس زندگی می‌کند، و انسانی که از فردا فقط ابهام می‌بیند؛ همه در سکوتی سنگین کنار هم زندگی می‌کنند. این سکوت، از آرامش نیست؛ از خستگی است. خستگیِ توضیح دادن دردهایی که سال‌هاست تکرار می‌شوند و باز هم چیزی تغییر نمی‌کند. از نگاه سیاسی، خطرناک‌ترین اتفاق برای یک جامعه شاید همین عادی شدن رنج باشد. وقتی فشار اقتصادی، ناامنی روانی، محدودیت‌های اجتماعی و ترس از آینده، به بخشی طبیعی از زندگی مردم تبدیل

نام:زنان زیر سایه محدودیت

 نام:زنان زیر سایه محدودیت

زن بودن، در بسیاری از جوامع، تنها یک هویت انسانی نیست؛ گاهی به معنای زندگی کردن در میان مرزهایی‌ست که دیگران تعیین کرده‌اند. در ایران امروز، بسیاری از زنان نه فقط با مشکلات اقتصادی و اجتماعی مشترک با دیگر اقشار جامعه، بلکه با محدودیت‌هایی روبه‌رو هستند که مستقیماً به جنسیت آن‌ها گره خورده است. محدودیت در انتخاب، در پوشش، در سبک زندگی، در حضور اجتماعی و حتی گاهی در بیان ساده‌ترین خواسته‌ها. این محدودیت‌ها، آرام‌آرام بخشی از زندگی روزمره زنان شده‌اند؛ آن‌قدر تکرارشونده که گاهی دردشان در سکوت پنهان می‌شود و تنها خستگی عمیقی از خود به جا می‌گذارند. زن ایرانی سال‌هاست یاد گرفته چگونه میان خواستن و نداشتن تعادل برقرار کند؛ چگونه آرزوهایش را کوچک‌تر کند تا با دیوارهای بلند واقعیت برخورد نکند. بسیاری از زنان، از همان کودکی با قوانینی نانوشته بزرگ می‌شوند؛ قوانینی که به آن‌ها یاد می‌دهد باید محتاط‌تر باشند، کمتر اعتراض کنند و بیشتر خود را با شرایط وفق دهند. در چنین فضایی، زن بودن گاهی به معنای جنگیدن خاموش برای ابتدایی‌ترین حقوق انسانی است؛ جنگی که شاید همیشه دیده نشود، اما هر روز در زندگی میلیون‌ها زن جریان دارد. از منظر سیاسی، محدودیت‌های زنان را نمی‌توان تنها مسئله‌ای فرهنگی دانست. بخش بزرگی از این محدودیت‌ها، در ساختارهای قانونی و

نام:زندگی زیر سایه ترس

 نام:زندگی زیر سایه ترس

ترس، همیشه با صدای بلند وارد زندگی انسان نمی‌شود؛ گاهی آرام، بی‌صدا و تدریجی در ذهن و رفتار مردم ریشه می‌دواند تا جایی که انسان دیگر متوجه حضور دائمی آن نمی‌شود. جامعه‌ای که برای مدت طولانی زیر فشار بحران‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی زندگی کند، کم‌کم به فضایی می‌رسد که در آن ترس، بخشی از زندگی روزمره می‌شود؛ ترس از گفتن، ترس از آینده، ترس از قضاوت، ترس از فقر، و حتی ترس از امید داشتن. در ایران امروز، بسیاری از مردم نه در میان جنگ و ویرانی، بلکه در دل نوعی اضطراب دائمی زندگی می‌کنند؛ اضطرابی که آرام‌آرام روح جامعه را خسته و فرسوده کرده است. زندگی زیر سایه ترس، فقط به معنای وجود تهدیدهای آشکار نیست، بلکه زمانی آغاز می‌شود که انسان احساس کند امنیت روانی و اجتماعی‌اش شکننده است. وقتی فرد نداند فردای اقتصادی‌اش چگونه خواهد بود، وقتی نتواند آزادانه نظرش را بیان کند، یا وقتی هر تصمیم ساده‌ای با نگرانی و فشار همراه باشد، ترس تبدیل به بخشی از ساختار زندگی می‌شود. این ترس، شاید همیشه دیده نشود، اما در رفتار مردم، در سکوت‌های طولانی، در احتیاط‌های دائمی و در خستگی جمعی جامعه حضور دارد. از منظر سیاسی، ترس می‌تواند به ابزاری برای کنترل اجتماعی تبدیل شود. در بسیاری از جوامع، محدودیت‌های گسترده، فضای مبهم و نبود شفافیت، باعث می‌شود مردم بیش از آنکه به مشارکت و تغییر فکر کنند، به حفظ امنیت شخصی خود بیندیشند. در چنین فضایی، انسان‌ها یاد

نام:دستمزدهای معلق؛ کارگرانی میان زحمت و فراموشی

 نام:دستمزدهای معلق؛ کارگرانی میان زحمت و فراموشی

کارگر، ستون خاموش هر جامعه است؛ انسانی که با نیروی جسم و زمان خود، چرخ‌های اقتصاد را به حرکت درمی‌آورد، اما اغلب کمترین سهم را از امنیت، رفاه و آرامش دارد. در ایران، مسئله حقوق عقب‌افتاده کارگران، سال‌هاست که از یک مشکل صنفی فراتر رفته و به بحرانی اجتماعی و سیاسی تبدیل شده است. کارگرانی که ماه‌ها دستمزد دریافت نمی‌کنند، تنها با تأخیر در پرداخت پول روبه‌رو نیستند؛ آن‌ها با فرسایش تدریجی کرامت انسانی، ناامیدی و احساس بی‌ارزشی مواجه‌اند. وقتی انسانی برای ابتدایی‌ترین حق خود، یعنی دستمزد حاصل از کارش، ناچار به انتظار، اعتراض یا التماس شود، مسئله دیگر فقط اقتصادی نیست، بلکه نشانه‌ای از اختلال در عدالت اجتماعی و ساختارهای مدیریتی جامعه است. در ظاهر، حقوق عقب‌افتاده ممکن است نتیجه مشکلات مالی شرکت‌ها یا بحران‌های اقتصادی تلقی شود، اما در لایه‌ای عمیق‌تر، این وضعیت بازتاب سیاست‌هایی است که در آن، امنیت شغلی و معیشت کارگران در اولویت قرار نگرفته است. بسیاری از کارگران در شرایطی کار می‌کنند که نه قراردادهای پایدار دارند، نه پشتوانه حمایتی کافی، و نه اطمینانی از آینده. در چنین فضایی، کارگر بیش از آنکه احساس کند بخشی از روند تولید و توسعه است، خود را قربانی چرخه‌ای می‌بیند که در آن زحمتش دیده نمی‌شود. از منظر سیاسی، نحوه برخورد با مطالبات کارگری، نشان‌دهنده نوع رابطه میان حاکمیت و طبقات زحمتکش جامعه است. زمانی که اعتراض کارگران برای دریافت حقوق معوقه با بی‌توجهی، فشار یا برخوردهای امنیتی مواجه شود، این پیام به جامعه منتقل می‌شود که مطالبه ابتدایی‌ترین حقوق نیز می‌تواند هزینه‌بر باشد. در

نام«نسلی که آرزوهایش را آرام دفن کرد

 نام«نسلی که آرزوهایش را آرام دفن کرد

ما نسلی بودیم که با رؤیاهای بزرگ بزرگ شدیم؛ نسلی که فکر می‌کرد آینده قرار است روشن‌تر باشد، زندگی قرار است آسان‌تر شود و تلاش، بالاخره روزی نتیجه بدهد. کودکی‌مان پر بود از تصویر فردایی که در آن، آرامش نزدیک به نظر می‌رسید. اما هرچه بزرگ‌تر شدیم، فاصله میان آرزوها و واقعیت بیشتر شد؛ آن‌قدر بیشتر که بعضی از ما یاد گرفتیم آرزوهایمان را پیش از رسیدن، در سکوت دفن کنیم. در ایران امروز، بسیاری از جوان‌ها دیگر از نرسیدن خسته نشده‌اند؛ از امید داشتن خسته شده‌اند. خستگی واقعی، وقتی شروع می‌شود که انسان دیگر حتی توان رؤیا دیدن را هم از دست بدهد. ما نسلی شدیم که مدام میان خواستن و نتوانستن معلق ماند؛ نسلی که هر بار خواست چیزی بسازد، دیواری تازه روبه‌رویش قد کشید. گرانی، بیکاری، ناامنی روانی، محدودیت‌های اجتماعی و ترس از آینده، آرام‌آرام چیزی را در درون ما خاموش کرد؛ همان شوق ساده‌ای که روزی باعث می‌شد برای فردا برنامه بریزیم. حالا خیلی‌ها فقط زندگی می‌کنند تا دوام بیاورند، نه برای ساختن آینده‌ای که دوستش دارند. از نگاه سیاسی، شاید تلخ‌ترین

 

ارومیه؛ بازداشت فروزان نوجوان، مدرس زبان انگلیسی توسط نیروهای حکومتی

فروزان نوجوان ، شهروند کورد اهل ارومیه، مدرس زبان انگلیسی و مسئول آکادمی زبان «نوجوان» توسط نیروهای حکومتی جمهوری اسلامی ایران بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد.

 

گزارشی از بازداشت چهار زن در شهرهای تهران و دیواندره

دست‌کم چهار زن از جمله یک زن کورد از اعضای خانواده دادخواهان اعتراضات دی‌ماه به‌نامهای شوار کریم‌زاده، صبا احمدی، فریبا قهرمانی و فرزانه فصیحی توسط نیروهای جمهوری اسلامی ایران در شهرهای تهران و دیواندره بازداشت شده‌اند و تاکنون اطلاعی از سرنوشتشان در دسترس نیست.

بر اساس گزارشات رسیده به سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، چهار زن توسط نیروهای حکومتی بازداشت شده‌اند و در بلاتکلیفی به‌سر می‌برند. اسامی این شهروندان در ادامه این گزارش می‌آید؛

بازداشت‌شدگان تهران؛

 

بازداشت افسانه روزبهانی و بهنوش درویشی مادر و خواهر بهنام درویشی در نهاوند

نیروهای حکومتی جمهوری اسلامی ایران در آستانه سال نو، با هجوم به آرامستان شهر نهاوند،  افسانه روزبهانی و بهنوش درویشی مادر و خواهربهنام درویشی از جانباختگان اعتراضات دی‌ماه سال گذشته را بازداشت کرده‌اند.

 

گزارشی از بازداشت خشونت‌آمیز سە تن از اعضای خانواده‌های دادخواه در شهسوار و رامسر

روند اعمال فشار نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران بر خانواده‌های دادخواه اعتراضات دی‌ماه همچنان ادامه دارد و طی روزهای گذشته، شماری از اعضای خانواده «سورنا گلگون» در شهسوار (تنکابن) و خواهر «مهدی ساحلی» در رامسر، از جانباختگان اعتراضات اخیر، با اعمال خشونت شدید توسط نیروهای حکومتی بازداشت و به مکان‌های نامعلومی منتقل شده‌اند.

بر اساس گزارش رسیده به سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، روز یک‌شنبه ۳ اسفندماه ۱۴۰۴ (۲۲ فوریه ۲۰۲۶)، سمیرا کردی و آذین کردی، هر دو پرستار و خالە سورنا گلگون، از جانباختگان اعتراضات اخیر در شسوار، در جریان هجوم نیروهای امنیتی بە منزل و محل کار خود، با ارائە حکم دادستانی بازداشت و بە مکان نامعلومی منتقل شدند. 

 

شیراز؛ بازداشت بهار صحرائیان از وکلای دادگستری

 

بهار صحرائیان، شهروند اهل شیراز، وکیل دادگستری و عضو کانون وکلای دادگستری استان فارس  بازداشت و به زندان عادل‌آباد این شهر منتقل شد.

بر اساس گزارش رسیده به سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، بهار صحرائیان روز شنبه ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵ (۱۶ می ٢٠٢٦)، بهار صحرائیان  حین انجام وظایف حرفه‌ای و وکالتی خود در مجتمع دادگاه انقلاب شیراز توسط نیروهای حکومتی بازداشت و به زندان وکیل‌آباد مشهد منتقل شد.

هه‌نگاو مطلع شده است که، بهار صحرائیان صبح روز یک‌شنبه ۲۷ اردیبهشت به دادسرا منتقل و از بابت اتهامات امنیتی مورد تفهیم اتهام قرار گرفت.

مقامات قضایی شیراز عناوین اتهامی مطروحه علیه این وکیل دادگستری را «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی»، «فعالیت تبلیغی علیه نظام» و «نشر اکاذیب» عنوان کرده و بلافاصله قرار بازداشت وی را صادر و او را به بند زنان زندان عادل‌آباد منتقل کرده‌اند.

بهار صحرائیان پیش از این نیز به دلیل مدافعت از حقوق پرونده‌های سیاسی و مدنی و به‌واسطه فعالیت‌های حرفه‌ای خود، سابقه بازداشت و پیگرد قضایی توسط نهادهای ‍هکومتی را داشته است.

 

زنکشی؛ قتل یک زن توسط یکی از بستگان خود در فریدون‌کنار

۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۱۰:۰۷

هه‌نگاو؛ یکشنبه ۲۷ اردیبهشت‌ ۱۴۰۵

یک زن جوان توسط یکی از بستگان خود در فریدون‌کنار از توابع استان مازندران به قتل رسید. انگیزه قاتل از ارتکاب جرم تحت عنوان «اختلافات شخصی» عنوان شده است.

یک زن در فریدونکنار توسط یکی از بستگان خود به قتل رسید

 

یک زن در فریدونکنار توسط یکی از بستگان خود به قتل رسید

خبرگزاری هرانا – یک زن ۲۶ ساله در شهرستان فریدونکنار توسط یکی از بستگان خود به قتل رسید. متهم توسط ماموران پلیس بازداشت شده است.

بهار صحرائیان، وکیل دادگستری به زندان عادل آباد شیراز منتقل شد

 

بهار صحرائیان، وکیل دادگستری به زندان عادل آباد شیراز منتقل شد

خبرگزاری هرانا – بهار صحرائیان، وکیل دادگستری به زندان عادل آباد شیراز منتقل شد. وی صبح روز جاری در دادسرای شیراز مورد تفهیم اتهام قرار گرفته بود.

هشت روز پس از بازداشت؛ بی‌خبری از سرنوشت استی محمدی ادامه دارد

 

هشت روز پس از بازداشت؛ بی‌خبری از سرنوشت استی محمدی ادامه دارد

خبرگزاری هرانا – استی محمدی، شهروند ۶۷ ساله اهل بوکان، علیرغم گذشت هشت روز از زمان بازداشت، همچنان در بلاتکلیفی به‌سر میبرد. بی‌خبری از سرنوشت خانم محمدی، منجر به افزایش نگرانی‌های خانواده وی شده است.

اعتراضات دی‌‌ماه ۱۴۰۴؛ گزارشی از آخرین وضعیت آبان و حسن موسوی در زندان وکیل آباد

 

اعتراضات دی‌‌ماه ۱۴۰۴؛ گزارشی از آخرین وضعیت آبان و حسن موسوی در زندان وکیل آباد

خبرگزاری هرانا – آبان (زینب) موسوی و حسن موسوی که در اسفند سال گذشته در رابطه با اعتراضات دی‌‌ماه ۱۴۰۴ بازداشت شدند، اکنون در زندان وکیل آباد مشهد به سر می‌برند. چندی پیش جلسه دادگاه رسیدگی به پرونده این خواهر و برادر، از بابت اتهاماتی از جمله “محاربه”، در دادگاه انقلاب مشهد برگزار شده است.

زندان وکیل‌آباد؛ احراز هویت ۳۰ زن بازداشت‌شده در اعتراضات و تحولات امنیتی همزمان با جنگ

 

زندان وکیل‌آباد؛ احراز هویت ۳۰ زن بازداشت‌شده در اعتراضات و تحولات امنیتی همزمان با جنگ

خبرگزاری هرانا – دست‌کم ۳۰ زن در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ و همچنین تحولات امنیتی همزمان با جنگ، در استان خراسان رضوی بازداشت و به بند «آرامش» و قرنطینه زندان وکیل‌آباد مشهد منتقل شدند. هم‌اکنون ۲۵ نفر از این شهروندان کماکان در این زندان نگهداری می‌شوند و ۵ نفر از آنها نیز با تأمین قرار کیفری آزاد شده‌اند. گزارش پیش رو، به هویت و جزئیات پرونده آنان میپردازد.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، هویت ۳۰ زن بازداشت‌شده در استان خراسان رضوی احراز شده است.

عدم رسیدگی پزشکی؛ گزارش جدید از وضعیت محشر پرندین، نوکیش مسیحی در زندان اوین

 

عدم رسیدگی پزشکی؛ گزارش جدید از وضعیت محشر پرندین، نوکیش مسیحی در زندان اوین

خبرگزاری هرانا – محشر (محترم) پرندین، نوکیش مسیحی محبوس در زندان اوین، با وجود ابتلا به بیماری قلبی و همچنین دو تومور در ناحیه زیر گلو و مجاورت مخچه، از رسیدگی تخصصی پزشکی و اعزام به مراکز درمانی خارج از زندان محروم مانده است.

روزهای نامعلوم در زندان؛ وضعیت بلاتکلیف شکیلا قاسمی، شهروند بهائی ادامه دارد

 

روزهای نامعلوم در زندان؛ وضعیت بلاتکلیف شکیلا قاسمی، شهروند بهائی ادامه دارد

خبرگزاری هرانا – شکیلا قاسمی، شهروند بهائی ساکن کرمان، با گذشت بیش از سه ماه از زمان بازداشت، به صورت بلاتکلیف در زندان کرمان نگهداری می‌شود. وی پس از گذراندن بیش از ۴۰ روز در بازداشتگاه اطلاعات سپاه، به سلول انفرادی زندان کرمان منتقل شده است.

پرونده‌سازی در زندان؛ وریشه مرادی به حبس محکوم شد

 

پرونده‌سازی در زندان؛ وریشه مرادی به حبس محکوم شد

خبرگزاری هرانا – وریشه مرادی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، از بابت پرونده جدیدی که در دوران حبس علیه وی گشوده شده است، به شش ماه حبس محکوم شده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، وریشه مردای به حبس محکوم شد.

زندان وکیل‌آباد مشهد؛ تداوم بازداشت و بلاتکلیفی ملیکا خاوری و مینا زارعی

 

زندان وکیل‌آباد مشهد؛ تداوم بازداشت و بلاتکلیفی ملیکا خاوری و مینا زارعی

خبرگزاری هرانا – ملیکا خاوری خراسانی و مینا زارعی، شهروندان ساکن مشهد، علیرغم گذشت ۷۱ روز از زمان بازداشت، کماکان به صورت بلاتکلیف در زندان وکیل‌آباد این شهر نگهداری می‌شوند.

اکرم و اعظم دانشورکار از زندان قرچک ورامین به مکان نامعلومی منتقل شدند

 

اکرم و اعظم دانشورکار از زندان قرچک ورامین به مکان نامعلومی منتقل شدند

خبرگزاری هرانا – اکرم و اعظم دانشورکار، خواهران اکبر دانشورکار، زندانی سیاسی اعدام‌شده، که در زندان قرچک ورامین محبوس بودند، از این زندان به مکان نامعلومی منتقل شدند. بی‌خبری از وضعیت این دو زندانی، نگرانی خانواده آنان را افزایش داده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، اکرم و اعظم دانشورکار از زندان قرچک ورامین به مکانی نامعلوم منتقل شدند.

در پی توقف اجرای حکم حبس؛ نرگس محمدی به بیمارستان پارس تهران منتقل شد

 

در پی توقف اجرای حکم حبس؛ نرگس محمدی به بیمارستان پارس تهران منتقل شد

خبرگزاری هرانا – نرگس محمدی، برنده جایزه صلح نوبل و زندانی سیاسی که در پی ابتلا به بیماری‌های متعدد به بیمارستان زنجان منتقل شده بود، روز جاری، با توقف اجرای حکم حبس، به مرخصی اعزام شد. وی اکنون به بیمارستان پارس در تهران منتقل و بستری شده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، نرگس محمدی با توقف اجرای حکم حبس به مرخصی اعزام شد.

طبیعت زخمی؛ روایت خاموش نابودی در ایران

 

طبیعت زخمی؛ روایت خاموش نابودی در ایران

محیط زیست در ایران، سال‌هاست که از یک مسئله صرفاً طبیعی و زیست‌محیطی فراتر رفته و به بحرانی عمیق با ابعاد سیاسی، اقتصادی و اجتماعی تبدیل شده است. سرزمینی که روزگاری با تنوع اقلیمی، جنگل‌های گسترده، رودخانه‌های زنده و تالاب‌های پرآب شناخته می‌شد، امروز با خشکسالی، فرسایش خاک، آلودگی هوا و نابودی منابع طبیعی روبه‌روست. این وضعیت تنها نتیجه تغییرات اقلیمی یا شرایط جغرافیایی نیست، بلکه بازتاب سال‌ها سیاست‌گذاری نادرست، بهره‌برداری بی‌رویه و بی‌توجهی به محدودیت‌های طبیعت است. طبیعت ایران، آرام و بی‌صدا، زیر فشار توسعه‌ای فرسوده شده که در بسیاری از موارد، بدون در نظر گرفتن پیامدهای بلندمدت پیش رفته است. از منظر سیاسی، بحران محیط زیست در ایران را می‌توان نتیجه نگاه کوتاه‌مدتی دانست

نام:خانه‌ای که امن نبود

 نام:خانه‌ای که امن نبود

خانه باید جایی باشد برای آرامش، پناهی دور از ترس‌های بیرون، جایی که انسان بتواند بی‌دغدغه نفس بکشد و احساس امنیت کند. اما برای بسیاری، خانه نه مأمن آرامش، بلکه مکانی برای تحمل درد، ترس و سکوتی اجباری است. خشونت خانگی، زخمی پنهان در دل جامعه است؛ زخمی که اغلب پشت دیوارهای بسته می‌ماند و صدایش کمتر به گوش می‌رسد. این خشونت فقط یک مسئله شخصی یا خانوادگی نیست، بلکه بازتاب ساختارهایی است که در آن، قدرت، نابرابر توزیع شده و سکوت قربانی، طبیعی جلوه داده می‌شود. در جامعه‌ای که بسیاری از روابط بر پایه ترس، وابستگی یا فشارهای فرهنگی شکل گرفته‌اند، خشونت می‌تواند آرام‌آرام عادی شود؛ آن‌قدر عادی که فریادهای خاموش، دیگر حتی توجه کسی را جلب نکنند. زنانی که شب‌ها با ترس می‌خوابند، کودکانی که خشونت را پیش از محبت می‌آموزند، و انسان‌هایی که هر روز بخشی از امنیت روانی خود را از دست می‌دهند، تنها قربانی یک فرد خشن نیستند؛ آن‌ها قربانی سکوت جمعی و ساختارهایی‌اند که نتوانسته‌اند از آن‌ها حمایت کنند. از نگاه سیاسی، نحوه مواجهه با

نام: افسردگی جمعی؛ جامعه‌ای زیر فشار خاموش

 نام: افسردگی جمعی؛ جامعه‌ای زیر فشار خاموش

فشار روانی و افسردگی در جامعه، دیگر صرفاً مسئله‌ای فردی یا پزشکی نیست، بلکه به پدیده‌ای اجتماعی و سیاسی تبدیل شده است که ریشه‌های آن را باید در شرایط کلی زندگی، ساختارهای اقتصادی، محدودیت‌های اجتماعی و احساس ناامنی نسبت به آینده جست‌وجو کرد. در ایران، طی سال‌های اخیر، فشارهای مداوم اقتصادی، بی‌ثباتی اجتماعی و کاهش امید به آینده، فضایی ایجاد کرده که در آن بسیاری از مردم، حتی اگر ظاهراً به زندگی روزمره خود ادامه دهند، در درون با نوعی خستگی عمیق و فرسایش روحی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. این وضعیت، آرام و بی‌صدا گسترش یافته و به بخشی از تجربه مشترک نسل‌های مختلف تبدیل شده است. افسردگی در چنین شرایطی، تنها نتیجه مشکلات شخصی نیست، بلکه بازتاب مستقیم جامعه‌ای است که در آن فشارهای روانی به‌طور مداوم انباشته می‌شوند. وقتی فرد هر روز با نگرانی‌های معیشتی، نبود امنیت شغلی، محدودیت‌های اجتماعی و احساس بی‌تأثیر بودن در سرنوشت خود مواجه می‌شود، به‌تدریج دچار نوعی فرسودگی ذهنی می‌گردد. این فرسودگی، در بلندمدت می‌تواند امید، انگیزه و حتی احساس تعلق اجتماعی را تضعیف کند. از منظر سیاسی، این وضعیت نشان‌دهنده تأثیر مستقیم سیاست‌گذاری‌ها بر سلامت روان جامعه است. تصمیمات اقتصادی، محدودیت‌های فرهنگی و فضای بسته اجتماعی، همگی می‌توانند به افزایش اضطراب و افسردگی جمعی منجر شوند. جامعه‌ای که در آن آینده مبهم باشد و مردم احساس کنند امکان تغییر یا پیشرفت محدود

نام: «اعدام‌های زنجیره‌ای؛ سیاست در سایه مرگ»

 نام: «اعدام‌های زنجیره‌ای؛ سیاست در سایه مرگ»

اعدام، در هر نظام حقوقی، سنگین‌ترین و غیرقابل بازگشت‌ترین شکل مجازات به شمار می‌رود؛ مجازاتی که اجرای آن، همواره با بحث‌های گسترده اخلاقی، حقوقی و سیاسی همراه بوده است. زمانی که اعدام‌ها به‌صورت گسترده، پی‌درپی و در بازه‌های زمانی کوتاه رخ می‌دهند، مسئله دیگر تنها به اجرای قانون محدود نمی‌شود، بلکه به پدیده‌ای سیاسی و اجتماعی تبدیل می‌گردد که بازتابی عمیق از نوع نگاه حاکمیت به قدرت، کنترل و مدیریت جامعه است. در ایران، بحث درباره اعدام‌های زنجیره‌ای همواره با حساسیت‌های فراوان همراه بوده و به یکی از موضوعات بحث‌برانگیز در حوزه حقوق بشر و سیاست داخلی بدل شده است. از منظر سیاسی، افزایش و تکرار اعدام‌ها می‌تواند نشانه‌ای از رویکردی باشد که در آن، مجازات‌های شدید به‌عنوان ابزاری برای ایجاد بازدارندگی و حفظ نظم عمومی مورد استفاده قرار می‌گیرند. در چنین ساختاری، اعدام تنها یک حکم قضایی نیست، بلکه حامل پیامی سیاسی نیز هست؛ پیامی که می‌کوشد اقتدار حاکمیت و مرزهای تعیین‌شده را به جامعه یادآوری کند. این نگاه، به‌ویژه در شرایطی که جامعه با بحران‌های اقتصادی، اجتماعی یا سیاسی روبه‌روست، بیشتر خود را نشان می‌دهد. در این وضعیت، مجازات‌های سنگین می‌توانند به بخشی از سازوکار کنترل و مدیریت فضای عمومی تبدیل شوند. یکی از مهم‌ترین پرسش‌هایی که در رابطه با اعدام‌های گسترده مطرح می‌شود، مسئله شفافیت و عدالت در فرآیندهای قضایی است. هنگامی که افکار عمومی نسبت به استقلال نهادهای قضایی، کیفیت دادرسی یا امکان دسترسی متهمان به حقوق قانونی خود تردید داشته باشد، هر اعدام فراتر از یک پرونده فردی دیده می‌شود و به مسئله‌ای جمعی و سیاسی تبدیل می‌گردد. در چنین شرایطی، نگرانی‌ها درباره احتمال اشتباهات

نام: «آزادی بیان؛ صدایی میان محدودیت و قدرت»

https://donyaye-pak.blogspot.com/

 نام: «آزادی بیان؛ صدایی میان محدودیت و قدرت»

آزادی بیان در هر جامعه‌ای، یکی از مهم‌ترین شاخص‌های توسعه سیاسی و اجتماعی به شمار می‌رود؛ مفهومی که فراتر از حق صحبت کردن، به معنای امکان اندیشیدن، نقد کردن و مشارکت آزادانه در فضای عمومی است. در ایران، آزادی بیان همواره موضوعی حساس و چندلایه بوده که در تقاطع میان سیاست، امنیت، فرهنگ و قدرت قرار گرفته است. از یک‌سو، قانون و گفتمان رسمی در برخی موارد بر حق آگاهی و بیان تأکید می‌کنند، اما از سوی دیگر، محدودیت‌ها و خطوط قرمز گسترده باعث شده‌اند که این آزادی در عمل با چالش‌های جدی روبه‌رو باشد. همین تضاد، آزادی بیان را از یک حق طبیعی به موضوعی سیاسی و مناقشه‌برانگیز تبدیل کرده است. در ساختار سیاسی ایران، نگاه به آزادی بیان اغلب تحت تأثیر ملاحظات امنیتی قرار دارد. بسیاری از نهادهای تصمیم‌گیر، کنترل جریان اطلاعات و مدیریت فضای عمومی را بخشی از حفظ ثبات سیاسی می‌دانند. در چنین شرایطی، نقدهای تند، رسانه‌های مستقل یا بیان دیدگاه‌هایی که با روایت رسمی تفاوت دارند، ممکن است نه به‌عنوان بخشی از گفت‌وگوی اجتماعی، بلکه به‌عنوان تهدید تلقی شوند. این رویکرد باعث شده است که مرز میان انتقاد و تقابل، در بسیاری از موارد مبهم باشد و افراد برای بیان نظرات خود با نوعی احتیاط دائمی مواجه شوند. یکی از مهم‌ترین پیامدهای محدودیت آزادی بیان، شکل‌گیری خودسانسوری در جامعه است. زمانی که افراد احساس کنند بیان آزادانه دیدگاه‌هایشان می‌تواند پیامدهای اجتماعی، شغلی یا حتی قضایی داشته باشد، به‌تدریج ترجیح می‌دهند سکوت کنند یا سخنان خود را تعدیل نمایند. این سکوت اجباری، نه تنها جریان طبیعی

بلاتکلیفی زهرا موسوی در زندان وکیل‌آباد مشهد ادامه دارد

 

بلاتکلیفی زهرا موسوی در زندان وکیل‌آباد مشهد ادامه دارد

خبرگزاری هرانا – زهرا موسوی، شهروند ۲۱ ساله و سرپرست خانواده، بیش از سه ماه است که در زندان وکیل‌آباد مشهد در بازداشت به‌سر می‌برد. خانم موسوی همچنان در بند آرامش این زندان بلاتکلیف است و رسیدگی قضایی موثری به پرونده وی صورت نگرفته است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، بلاتکلیفی زهرا موسوی در زندان وکیل‌آباد مشهد ادامه دارد.

سمنان؛ انیسا فنائیان، شهروند بهائی برای تحمل ادامه حبس بازداشت شد

 

سمنان؛ انیسا فنائیان، شهروند بهائی برای تحمل ادامه حبس بازداشت شد

خبرگزاری هرانا – انیسا فنائیان، شهروند بهائی، برای اجرای ادامه محکومیت خود در سمنان بازداشت شد. او پیش‌تر پس از پذیرش درخواست اعاده دادرسی و ارجاع پرونده به شعبه هم‌عرض، بار دیگر به هشت سال حبس محکوم شده بود.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، انیسا فنائیان، شهروند بهائی برای تحمل حبس بازداشت شد.

اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴؛ تداوم بازداشت سمیرا رضوانی‌فر در زندان وکیل‌آباد مشهد

 

اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴؛ تداوم بازداشت سمیرا رضوانی‌فر در زندان وکیل‌آباد مشهد

خبرگزاری هرانا – سمیرا (فاطمه) رضوانی‌فر، از بازداشت شدگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۴ در مشهد، نزدیک به چهار ماه است که به‌ صورت بلاتکلیف در زندان وکیل‌آباد این شهر نگهداری می‌شود.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، سمیرا (فاطمه) رضوانی‌فر در بازداشت است.

هه‌نگاو؛ شنبه ٦ دی ١٤٠٤

 هه‌نگاو؛ شنبه ٦ دی ١٤٠٤

شانا شوقی‌فر، نگین خادمی، ندا بدخش، آرزو سبحانیان، یگانه روح‌بخش، مژگان شاهرضایی، پرستو حکیم و ندا عمادی، شهروندان زن بهایی جهت اجرای احکام حبس خود، بازداشت و به زندان منتقل شدند.

هه‌نگاو؛ چهارشنبه ٣ دی ١٤٠٤

 هه‌نگاو؛ چهارشنبه ٣ دی ١٤٠٤

نیره ارجنه، نوکیش مسیحی ساکن گرمسار استان سمنان جهت اجرای حکم پنج سال زندان، توسط نیروهای حکومتی بازداشت و به زندان سمنان منتقل شد.

هه‌نگاو؛ پنج‌شنبه ١٣ آذر ١٤٠٤

 هه‌نگاو؛ پنج‌شنبه ١٣ آذر ١٤٠٤

فائزه حسن‌زاده شهروند اهل کاشان جهت اجرای دوره محکومیت حبس خود بازداشت و به زندان مرکزی این شهر منتقل شد.

هەنگاو؛ یکشنبه ۲۳ آذر ۱۴۰۴

 هەنگاو؛ یکشنبه ۲۳ آذر ۱۴۰۴

مریم بصیر توانا، خواهر مهران بصیر توانا از جانباختگان جنبش «ژن، ژیان، ئازادی» جهت اجرای حکم چهار ماه حبس خود بازداشت و به زندان لاکان رشت منتقل شد.

الهام زراعت‌پیشه، وکیل دادگستری در شیراز بازداشت شد

 

الهام زراعت‌پیشه، وکیل دادگستری در شیراز بازداشت شد

خبرگزاری هرانا – الهام زراعت‌پیشه، وکیل دادگستری روز گذشته در شیراز بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شده است.

هه‌نگاو، شنبه ١٨ بهمن ١٤٠٤

 هه‌نگاو، شنبه ١٨ بهمن ١٤٠٤

طاهره سلیمانی، فعال زیست‌محیطی کورد و یکی از بازداشت‌شدگان جنبش ژن ژیان ئازادی در کرمانشاه (کرماشان)، جهت اجرای حکم ۳ ماه و ۱۰ روز حبس بازداشت به زندان کرمانشاه منتقل شد.

هەنگاو؛ جمعە ٤ شهریور١٤٠٤

 هەنگاو؛ جمعە ٤ شهریور١٤٠٤

سودابه اسدی، زندانی محبوس در زندان قرچک ورامین، بر اثر بیماری و عدم انتقال به موقع به مراکز درمانی جان خود را از دست داد. وی سومین زنی است طی ماه جاری، در پی عدم رسیدگی پزشکی مناسب در همین زندان جان خود را از دست می‌دهد.

هه‌نگاو؛ دوشنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۵

 هه‌نگاو؛ دوشنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۵

آستاره انصاری، وکیل دادگستری و مدافع حقوق بشر، در پی یورش نیروهای حکومتی به منزل شخصی‌اش در شیراز بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد.

هه‌نگاو؛ دوشنبه ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵

 هه‌نگاو؛ دوشنبه ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵

با گذشت نزدیک به چهار ماه از بازداشت شادی موسوی‌ رکعتی، جوان ۱۸ ساله لُر بختیاری و  اهل ایذه، وی کماکان در زندان سپیدار اهواز در وضعیت بلاتکلیفی به‌سر می‌برد. انتشار اعترافات اجباری وی توسط رسانه‌های حکومتی، نگرانی‌ها را در خصوص احتمال صدور احکام سنگین افزایش داده است.