از منظر سیاسی، مرگ آرام رؤیاها نتیجه مستقیم سالها سیاستگذاری ناپایدار، بحرانهای اقتصادی، محدودیتهای اجتماعی و کاهش اعتماد عمومی است. جامعهای که در آن مردم مدام با تورم، ناامنی اقتصادی و فشارهای روانی روبهرو باشند، بهتدریج توان رؤیاپردازی خود را از دست میدهد. انسان، زمانی میتواند برای آینده برنامهریزی کند که احساس ثبات و امنیت داشته باشد. اما وقتی فرد هر روز نگران معیشت، آینده شغلی یا حتی ابتداییترین نیازهای زندگی باشد، رؤیا جای خود را به بقا میدهد. در چنین شرایطی، مردم دیگر زندگی نمیکنند تا آرزوهایشان را بسازند؛ فقط تلاش میکنند کمتر آسیب ببینند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر