«غارتِ منابعِ تجدیدناپذیر؛ قاچاقِ خاکِ حاصلخیز و نابودیِ سفره‌های زیرزمینی»
مواجهه با فروشِ مخفیانه و قاچاقِ خاکِ حاصلخیزِ وطن، خشکانیدنِ تعمدی و بی‌رویهٔ سفره‌های آبِ زیرزمینی و گسیختنِ شریان‌های زیستیِ این جغرافیا، فراتر از یک سوءمدیریتِ ساده یا بحرانِ اقلیمیِ عابرانه، عریان‌ترین شکل از وطن‌فروشیِ ساختاری، زجرآورترین تجربه از غارتِ انباشته‌های زیست‌بوم و نوعی مسلخِ سرزمین برای نابودیِ آینده‌ی نسل‌های این خاک است. سالیانِ متمادی، ساختارِ استبدادی با حاکمیتِ سودجویی‌های فرسایشی، واگذاریِ انفال به ارگان‌های خاص، حفرِ بی‌ضابطهٔ چاه‌های عمیقِ رانتی و تاراجِ کیمیاوی‌ترین لایه‌های خاکِ ایران، پیکرِ این سرزمین را به سمتِ فرونشست‌های وحشتناک و بیابان‌زاییِ بازگشت‌ناپذیر سوق داده است. این چوبِ حراج زدن به پایه‌ای‌ترین عناصرِ حیات، عملاً پروژه‌ای برای سلبِ حقِ بقا، نابودیِ کشاورزیِ بومی و تبدیلِ جغرافیای باستانیِ ایران به لایروبیِ کویرهای بی‌حاصل است؛ تهاجمی ساختاری به کیانِ زیست‌بوم که در آن، خاکِ میهن به نقدینگیِ اقلیتی خاص بدل میگردد.
کالبدشکافیِ دقیقِ این جنایتِ زیست‌محیطی نشان می‌دهد که چگونه دستگاهِ قدرت با ترجیحِ منافعِ آنیِ باندهای ثروت و انحصار بر
