۱۴۰۵ تیر ۲۴, چهارشنبه

تبارشناسیِ «سربازِ زوری»؛ خودویرانگری و طغیان در پادگان‌ها زیر بارِ آپارتایدِ طبقاتی




 تبارشناسیِ «سربازِ زوری»؛ خودویرانگری و طغیان در پادگان‌ها زیر بارِ آپارتایدِ طبقاتی

​تحمیل اجباری دو سال از پویاترین سال‌های عمر نسل جوان تحت عنوان نظام وظیفه، فراتر از یک ضرورت دفاعی، بازتابی عریان از یک سیستمِ برده‌داری نوین و آپارتایدِ طبقاتی است که در آن، جوانی و غرور توده‌های محروم قربانی بقای الیگارشی حاکم می‌شود. در حالی که فرزندان طبقات مرفه، آقازاده‌ها و وابستگان به هسته سخت قدرت با تکیه بر رانت‌های مالی و بوروکراتیک از معافیت‌های شیک بهره‌مند می‌شوند یا دوران خدمت خود را در ستادهای مجلل سپری می‌کنند، سهم جوانان خانواده‌های کارگری و حاشیه‌نشین چیزی جز فرستاده شدن به پادگان‌های مرزی دورافتاده، تن دادن به تحقیرهای روزمره و بیگاریِ بی‌جیره و مواجب نیست. این ساختار فرساینده، پادگان‌ها را به مسلخِ هویت و روانِ نسلی بدل ساخته است که پیش از این نیز زیر بار تورم کمرشکن، فقر ساختاری و انسداد افق‌های پیش‌رو، رمقی برایش باقی نمانده بود.
​کالبدشکافیِ روان‌شناختی و جامعه‌شناختی اتمسفر پادگان‌ها نشان می‌دهد که موج فزاینده‌ی خودویرانگری، اقدام به خودکشی و درگیری‌های خونین و ناگهانی در این محیط‌ها، عوارضی فردی یا ناشی از ضعف اعصاب نیستند؛ بلکه طغیان‌های کور و فرساینده‌ی روانی در برابر یک خفقان سیستماتیک و فیلترینگ عقیدتی است. جوانی که شاهد غارت ثروت‌های ملی، مصادره درآمدهای ارزی کشور برای ماشین سرکوب و حراج کرامت خانواده‌اش در بازار سیاه فقر است، وقتی خود را در لباس اجباری و زیر دست مأموران عقیدتی و فرماندهان بی‌کفایت می‌بیند، پادگان را به عنوان نمادِ مجسمِ همان سیستمی تجربه می‌کند که زندگی‌اش را به بند کشیده است. در این هندسه‌ی ستم، تفنگی که به دست سرباز زوری داده می‌شود تا نگهبان منافع غاصبان باشد، در اوج استیصال روان‌شناختی، یا سینه‌ی خود او را نشانه می‌رود و یا به سمت آمرانِ تحقیر شلیک می‌شود.
​اما این فرآیند تخریبِ روان و فرسودگی ساختاری، در حال دگردیسی به یک بیداری عمیق و همبستگی پنهان در بدنه نیروهای بدنه است. خشم نهادینه‌شده از این تبعیض عریان و تفاوت فاحش میان زیست آقازاده‌ها و سربازان وظیفه، امروز به یک آگاهی جمعی بدل گشته که ثابت می‌کند پادگان دیگر بازوی مطمئنی برای مهار اراده‌ی توده‌ها نخواهد بود. ریزش‌های تئوریک و طغیان‌های خاموش درون ساختار نظامی گواهی می‌دهد که نسل جدید، تن به تحقیرهای ایدئولوژیک نخواهد داد؛ فریاد دادخواهی پنهانی که سرانجام حصارهای این برده‌داری مدرن را در هم خواهد شکست و آزادی، کرامت و اختیار زیستن را به فرزندان واقعی این مرز و بوم بازخواهد گرداند.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

رقصِ قلم بر جوهرِ بیداد؛ شلاقِ قانون‌نما بر پیکرِ بی‌گناهِ وطن

  رقصِ قلم بر جوهرِ بیداد؛ شلاقِ قانون‌نما بر پیکرِ بی‌گناهِ وطن ​تبدیلِ ساختار قضایی یک کشور به شعبه‌ای فرعی از اتاق‌های فکر امنیتی و بکارگ...